गॉड ब्लेस यू.... - पान ३१ (समाप्त)

दिपक तोल सावरत तिच्यापर्यंत पोहोचला पण त्याला काही बोलता सुद्धा आलं नाही. प्रियाच्या पुढ्यातच कोसळला तो. प्रिया घाबरून किंचाळली आणि पुन्हा बाहेरच्या दिशेला पळाली.

त्यानंतर दहा मिनिटांनी मी तिथून बाहेर पडलो. माझा लॉज त्या ठिकाणापासून जेमतेम पंधरा मिनिटांच्या अंतरावर होता. मी माझ्या लॉजवर गेलो. कपडेही बदलण्याच्या भानगडीत न पडता मी माझी एअरबॅग उचलली आणि लॉजमधून बाहेर पडलो. पहाटेच्या वेळ आणि भरपूर पाऊस असल्याने लॉजचा वॉचमनही झोपलेलाच होता. मी बाहेर आलॊ आणि रिक्षा करून सरळ स्टेशन गाठलं. तिथून मी नाशिकला निघून गेलो. मी दोन मोठ्या चुका केल्या म्हणून तुमच्या हातात सापडलो. पहिली म्हणजे कारच्या डिकीच्या हॅन्डलवरचे माझे ठसे मी पुसायला हवे होते आणि दुसरी चूक मला जास्त महागात पडली ती म्हणजे बॅ. समीरचा असिस्टंट नाशिकला आलेला असताना त्याच्या गोड बोलण्याला बळी पडून मी प्रियाच्या वतीने साक्षिदार म्हणून उभं रहायला तयार झालो. वास्तविक प्रियावर आधी झालेल्या केसमधे माझाच पुढाकार असताना समीरने मला तिच्या बाजूने साक्षिदार म्हणून बोलवायची हिम्मत कशी केली तेच कळत नाही. कदाचित मला समोर आणण्यासाठीच त्याने तयार केलेला सापळा होता तो आणि मी त्यात अलगद अडकलो."

इन्स्पेक्टर राजेंनी रायटरला खूण केली. रायटरने जबाब लिहून घेतलेलं रजिस्टर महेशच्या पुढ्यात धरलं. महेशने जबाब वाचूनही न पहाता त्यावर सही केली.

*****

दिपक बागवे आणि मनोज ठाकूर अशा दुहेरी खूनप्रकरणी महेशला जन्मठेप झाली. प्रियाचे आईवडील समीरचे वारंवार आभार मानत होते. मनोजच्या आईनेही समीरचे आभार मानले व प्रियाची माफी मागितली.

महेशच्या केसचा निकाल लागल्यावर एके दिवशी प्रिया समीरला त्याच्या घरी येऊन भेटली.

“समीर, माझ्यासाठी तुम्ही जे केलंत त्याची परतफेड म्हणून तुम्हाला देण्यासाठी आज माझ्याकडे काही नाही. पण तुमचे उपकार मी कधीच विसरणार नाही. मला जमेल तसं....” प्रियाच्या गळ्यात हुंदका दाटून आला. समीरने पुढे होऊन प्रियाच्या खांद्यावर हात ठेवला.

“प्रिया, मी तुला आधीच सांगितलं होतं ना? सरकारने जरी मला तुझा वकील बनवलं असलं, तरी तू निर्दोष आहेस याची मला खात्री होती म्हणूनच मी इतक्या पुढे जाऊन चौकशी केली. माझ्या फीची चिंता करू नकोस तुझ्यासारख्या प्रामाणिक आणि हुशार मुलीला निष्कलंक आयुष्य जगता येण्यात माझा हातभार लागला एवढं पुरेसं आहे माझ्यासाठी.”

“समीर, आणखी एक रिक्वेस्ट आहे तुम्हाला. म्हणजे, तुम्हाला जमत असेल तर....”

“बोल ना?”

“माझ्या गळ्यातलं लॉकेट अजूनही पोलिसांकडेच आहे. मला ते परत मिळवून द्याल? मनोजची ती एकमेव आठवण आहे माझ्याकडे.” प्रिया गालावर ओघळलेले अश्रू पुसत म्हणाली.

समीर प्रियाकडे एकटक पहात होता.

“कधी कधी असं वाटतं समीर की मनोजनेच त्या दिवशी वाचवलं मला. मला शेवटचं भेटला तेव्हा ’गॉड ब्लेस यू’ असं म्हणून त्याने माझ्या गळ्यात घातलेलं लॉकेट माझ्यासोबत नसतं, तर कदाचित त्या रात्री....”

समीरने काही न बोलता आपल्या हाताची मूठ तिच्यासमोर उघडली. त्याच्या हाताच्या तळव्यावर प्रियाच्या गळ्यातलं लॉकेट होतं.

“समीर!” प्रिया अत्यानंदाने उद्घारली.

“तु ह्या लॉकेटबद्दल विचारणार हे मला माहित होतं म्हणून मीच इन्स्पेक्टर राजेंना सांगून त्यांच्याकडून ते ते मिळवलं.”

“थॅंक यू समीर. थॅंक यू व्हेरी मच!”

“गॉड ब्लेस यू, प्रिया.” समीर मंदस्मित म्हणाला.

समाप्त

मागील पान येथे वाचा

ही कथा सुरूवातीपासून वाचावयाची असल्यास येथे टिचकी द्या.