28 प्लॅन्चेट – पान ३४ (समाप्त)

जयरामकाकांनी असं म्हटल्यावर इंडिकेटर हळूहळू GOODBYE ह्या शब्दावर आला आणि थांबला.

“हेलन, तू आहेस का इथे?” जयरामकाकांनी विचारलं.

इंडिकेटर हलला नाही. काकांनी आणखी दोन-तीनदा ’कुणी आहे का इथे?’ असं मोठ्याने विचारलं पण इंडिकेटर हलला नाही.

“आपलं काम झालं.” जयरामकाका म्हणाले त्यासरशी राजेशने पटकन मनातील शंका बोलून दाखवली.

“पण सुभानरावाचं काय, काका?”

“हेलन आणि सुभानराव दोघांनाही मुक्ती मिळत नव्हती. हेलन सूड घ्यायचा होता म्हणून, तर सुभानरावाला आपल्या कृत्याबद्दल अपराधी वाटत होतं म्हणून! हेलनने तिची इच्छा पूर्ण केली, आता सुभानरावाला शिक्षा भोगण्याचं कारणच उरलं नाही. दोघांच्याही आत्म्याला मुक्ती मिळाली. राजेश, तू रितूकडे पहा. तिला जागं कर.”

राजेश रितूजवळ गेला. रितू अजूनही निपचित पडून होती. राजेशने तिच्या गालावर थपडा मारून तिला जागं केलं. रितूने डोळे उघडून पाहिलं. राजेशला समोर पाहताक्षणी तिने त्याला घट्ट मिठी मारली. राजेश तिच्या डोक्यावरून हात फिरवत तिला धिर देत होता.

“रितू? कसं वाटतंय आता?” अरविंदकाकांनी प्रश्न विचारला.

त्यांचा आवाज ऐकताक्षणी रितूने राजेशच्या मिठीतून स्वत:ला सोडवून घेतलं आणि ती सावरून उभी राहिली. तिच्या चेहे-यावर हलकसं स्मित होतं. तिने जयरामकाकांना पाहिलं. जयरामकाका तिच्याकडे पाहून हसले. रितू त्यांच्याजवळ गेली. तिच्या डोळ्यातून अश्रू वहात होते. ती झटकन खाली वाकली. काकांनी तिला हाताला धरून उठवलं.

“नाही बेटा. आता तू रडायचं नाहीस. तुला पडलेलं वाईट स्वप्न संपलंय. आता तुझ्या आयुष्यात फक्त मंगल पहाटच असेल.”

राजेश पुढे झाला. त्यानेही काकांना नमस्कार केला.

“काका, तुमच्यामुळे आज रितू वाचलीय. मला या गोष्टींवर कधीच विश्वास नव्हता पण आता वाटतंय आपल्याला जे माहित असतं, सत्य त्यापेक्षा कितीतरी निराळं आणि विचित्र असतं. हो ना?”

“हं.” जयरामकाका हसत म्हणाले. “ह्या जगात अशी कितीतरी रहस्य दडलेली आहेत, राजेश. आपल्या बुद्धीला आकलन न होणारी, आपल्या हिशोबी मेंदूला न पटणारी. ती आपल्याला माहित नाहीत पण ती आहेत. कधी ना कधी तरी त्यातील एखादं रहस्य आपल्यासमोर उघड होतं आणि आपल्याला एका वेगळ्याच विश्वात घेऊन जातं.”

“खरं आहे.” राजेश म्हणाला.

ते चौघेजण बाहेर आले, तेव्हा टळटळीत दुपार झाली होती. उन्हाच्या झळांमधेही राजेशला शितल शिडकावा झाल्यासारखं वाटत होतं. त्याची रितू त्याला परत मिळाली होती. त्याने रितूकडे पाहिलं. पहिल्या भेटीत त्याला रितू जशी दिसली होती, आता ती अगदी तश्शीच दिसत होती.

समाप्त

मागील पान

ही कथा सुरूवातीपासून वाचावयाची असल्यास येथे टिचकी द्या.

Share |