13 तुमचा मित्र

कधी स्वत:चाचा शोध घ्यायचा असं ठरवलं, तर आपल्याकडे कितीतरी कल्पना, विचारांचा, कलेचा साठा आहे, हे लक्षात येतं. कामाचा व्याप म्हणा किंवा रोजच्या जीवनशैलीमुळे म्हणा आपल्याला स्वत:शीच संवाद करायला सवड मिळत नाही. कधी जर वेळ मिळाला, तर स्वत:मधेच इतके शोध लागतात की आपण असेही आहोत, हे आपल्यालासुद्धा नव्याने कळतं. हे असं होण्याचं कारण म्हणजे चाकोरीबद्ध जीवन जगण्याची आपल्याला सवय झालेली असते. झापडं लावलेल्या घोड्याला जसं डाव्या-उजव्या बाजूचं काही दिसत नसतं, तसंच काहीसं आपलं होतं. एकच एक लक्ष्य ठेवून नुसतं आपलं धावायचं.

या धावण्याच्या नादात नवीन कल्पना, नवीन विचार यांचं स्वागत करताना मन आधी नकारघंटाच वाजवतं. मग हळूहळू स्विकार केला जातो. आस्वाद घेणं दूरच राहिलं, आपल्याला ह्या नवीन कल्पनेबद्दल काही कळतच नसतं. चाकोरीबद्ध जीवनाचा हा सर्वात मोठा दुर्गुण आहे. समजा, आपण जसं वागतोय, त्याच्या अगदी विरूद्ध नाही पण थोडंसं वेगळं वागलं तर? कितीतरी अवघड प्रश्नांची उत्तरं सहज मिळून जातात.

कधीतरी अगदी सहज जसे आरशासमोर उभे रहातो तसंच उभं राहून स्वत:कडे नीट पाहिलं, तर आपल्याआतमधील खरीखुरी व्यक्तीच आपल्याकडे पहात आहे असं वाटतं. हीच ती व्यक्ती जिला तुम्ही शोधत असता.

कदाचित तुम्हाला गायक व्हायचं होतं पण इतक्या लहान वयात नोकरी करायला सुरूवात केली की तुमचं स्वप्न कधी पूर्णच झालं नाही. टी.व्ही. वरचं सारेगमप पहाताना तुम्हाला तुमचं स्वप्न आठवतं. ठीक आहे, नाही जमलं तुम्हाला गायक व्हायला पण बाथरूममधेही गाऊ नका, असं कुणी सांगितलंय का?

कदाचित तुम्हाला चित्रकार व्हायचं होतं पण वडीलांचा व्यवसाय सांभाळताना तुम्हाला या आवडीला मुरड घालावी लागली. आर्ट गॅलरीतलं प्रदर्शन पहाताना, नकळत तुमच्या तोंडून सुस्कारा बाहेर पडतो. सगळ्यांना सगळंच मिळतं असं नाही. तुमच्या घरच्या बाल्कनीत तुम्ही स्वत: काढलेलं एखादं चित्र नक्कीच लावू शकता. हो ना?

तुमच्या आत असलेला तुमचा मित्र कुठेही बाहेर सुटीवर गेलेला नसतो. तो नेहमीच तुमच्या सोबत असतो आणि तुमच्या सोबतीची अपेक्षा करत असतो. तुम्ही फक्त त्याच्या खांद्यावर हात ठेवायची गरज आहे.

Share |